Tancerz

-
Weszła do tunelu. Światła umieszczone były w dużych odległościach od siebie, co jakiś czas ich blask odbijał się w twarzach przechodzących, niemo patrzących ludzi. Nagle zza mgły wyłonił się młody mężczyzna. Szczupły i średniego wzrostu. Spojrzał na nią pewnym siebie wzrokiem i wziął jej ręce w swoje. Jej twarz wyrażała raczej zatroskanie i niepewność, niż zaproszenie. Zaczęli tańczyć. Uczyła się szybko kroków, jego zdecydowane stylowe prowadzenie wywoływało w Alicji zachwyt. Po chwili muzyka, wydobywająca się nie wiadomo skąd, a może po prostu z ich wyobraźni, ucichła. Podziękował za taniec i odszedł. Zostawił ją osłupiałą.
- Jak to? To wszystko?
Odpowiedział jej mądry głos:
- Myślę, że tunel był zbyt wąski, a Ty nie taka...
Gdy wyjdziesz z tunelu, oślepi Cie światło. Tam go spotkasz - w blasku zorzy, gwiazd, oświetlających Ciebie lamp.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Recovery

-
Obraz
Dzisiaj czuję autentycznie pierwszy dzień wiosny. Wczoraj w rękawiczkach i kurtkach.  Dzisiaj na polu jest cieplej niż w domu, można się  grzać od słońca:) Ja czuję, jakbym obudziła się z głębokiego snu po wielu latach. Jakbym właśnie kończyła ciemny okres mojego życia. Zatoczyłam koło po 10 latach w Gdańsku. I teraz znów stoję na rozdrożu Kraków - Jasło - Krosno - i dom.  Zakręt życiowy - ale w pełni pozytywny. " Po co Ci dom - przecież macie już dwa domy" - to słowa mamy. "Ale to Wasze domy" - odpowiadam z przekąsem rozglądając się po pokoju, w którym nie da się już nic wcisnąć, ledwo da się przejść, od czasu do czasu próbuję coś wynieść, coś poprzekładać, ale jakimś takim półprawem, bez nadziei, że z następnym przyjazdem zastanę skrawek przestrzeni. Mimo wszystko ogarnęło mnie wzruszenie, że należę do tego domu, a nie jestem jakimś czasowym gościem i to, czy zechcę zbudować coś swojego, zależy ode mnie - od moich głębokich i prawdziwych pragnień, a nie od sytuacj...
Read more »

Poddanie - fragment filmu i mantra

-
Obraz
  W tej scenie jest moment, kiedy ogarnia mnie szczególne poruszenie. Gdy zreygnowany Aragorn upada na kolana. Widzę w tym pewną akuratność.  Uczucie, kiedy widzisz, że nic się nie zmienia i nic nie możesz zmienić i jedyne co zostaje, to w tym być. A nawet okrutnym by było chcieć coś od tego swojego "ja" żeby robiło inaczej. Zaakceptować te zgliszcza i je przyjąć.  Jest to na pewno punkt wyjścia do tego, żeby potem pojawiła się z kolei nadzieja lub inne "budujące" uczucie.  Choć czasem melancholia  jest już osiągnięciem.  Ważne dla mnie jest próba przyjęcia uczuć jako własnych i próba odejścia od obarczania innych odpowiedzialnością za swoje uczucia, choć automatycznie może się to dziać i to też trzeba zaakceptować i przeczekać, gdy pojawi się konflikt.  Poddanie do "szarej" rzeczywistości Ta mantra poniżej kojarzy mi się podobnie, bo słyszę w niej pewien spokój w podróży, która nie ma końca, ale są odpoczynki w nocy.
Read more »

Niezrealizowanie planu

-
 Piękny poranek. Prawie 9 godzin snu. Cieplutko pod kołderką, poza nią niekoniecznie. W kominku nie wszystkie drwa się wypaliły, więc na szybko coś dorzucam i próbuję zapalić. Nie bardzo da się szybko.  Woda z błonnikiem i bakteriami. Ma być komfortowo - Nic nie powinnam - powtarzam sobie, otwierając drzwi na zewnątrz i wdychając rześkie ranne powietrze. Cudni ptaki śpiewają, szum drzew. Nie słychać nic więcej:) Wejść do wanny. Brr Cieplutka woda. A teraz zimna. Wbrew pozorom to zimny prysznic daje szanse na rozgrzanie:) Tak, troszkę się zmuszam do tego. Pyszna kawa Muzyka? Tak, inspiracje z filmów Godzinę później jestem już gotowa. Jedzenie, posprzątane. Idealnie gotowa.  Nie muszę dzisiaj biec. Łał! *    *    * Wolno podjeżdżający autobus kojarzy mi się ze sceną z  Północ w Paryżu , gdy o północy w uroczym zakątku Paryża przyjeżdżała taksówką z lat 20. i zabierała Gila do tamtych lat.  Ten autobus zabiera mnie właśnie z przecudnej wioski do...
Read more »