Na krakowskim rynku

-



W ciepły poranek o 9.15 w eleganckiej sukience zmierzam w stronę sukiennic, biorąc łyk pysznej czarnej herbaty "Blue moon" z kubka termicznego. Czuję się lekko podekscytowana zbliżającą się pracą. Nagłośnienie podpięte, klienci o dziwo już się pojawiają niezrażeni tak wczesną porą. To turyści ciekawi nowego dnia od wczesnych godzin.
Stylowe wnętrza lokalu, gwar ludzi na krakowskim rynku i gulgotanie gołębi. Gram najpierw Dream a little dream, potem Deszcz francuskiej Zaz i walc Chopina. Czuję jak muzyka cudownie przenika się z innymi dźwiękami tętniącego życiem miasta. Pięknie. Przed jedenastą z gwarnego centrum robi się już stereo wszystkiego. Przychodzi gitarzysta z nagłośnieniem, parada orkiestry wojskowej, a ja na fortepianie z moimi delikatnymi melodiami...choć potrafię też grać dosadniej, tu jednak nagłośnienie nie oddaje subtelności, więc kapituluję. Kończę, zarobiłam niedużo, ale jestem szczęśliwa. Wiem, że robię coś fajnego

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Recovery

-
Obraz
Dzisiaj czuję autentycznie pierwszy dzień wiosny. Wczoraj w rękawiczkach i kurtkach.  Dzisiaj na polu jest cieplej niż w domu, można się  grzać od słońca:) Ja czuję, jakbym obudziła się z głębokiego snu po wielu latach. Jakbym właśnie kończyła ciemny okres mojego życia. Zatoczyłam koło po 10 latach w Gdańsku. I teraz znów stoję na rozdrożu Kraków - Jasło - Krosno - i dom.  Zakręt życiowy - ale w pełni pozytywny. " Po co Ci dom - przecież macie już dwa domy" - to słowa mamy. "Ale to Wasze domy" - odpowiadam z przekąsem rozglądając się po pokoju, w którym nie da się już nic wcisnąć, ledwo da się przejść, od czasu do czasu próbuję coś wynieść, coś poprzekładać, ale jakimś takim półprawem, bez nadziei, że z następnym przyjazdem zastanę skrawek przestrzeni. Mimo wszystko ogarnęło mnie wzruszenie, że należę do tego domu, a nie jestem jakimś czasowym gościem i to, czy zechcę zbudować coś swojego, zależy ode mnie - od moich głębokich i prawdziwych pragnień, a nie od sytuacj...
Read more »

Poddanie - fragment filmu i mantra

-
Obraz
  W tej scenie jest moment, kiedy ogarnia mnie szczególne poruszenie. Gdy zreygnowany Aragorn upada na kolana. Widzę w tym pewną akuratność.  Uczucie, kiedy widzisz, że nic się nie zmienia i nic nie możesz zmienić i jedyne co zostaje, to w tym być. A nawet okrutnym by było chcieć coś od tego swojego "ja" żeby robiło inaczej. Zaakceptować te zgliszcza i je przyjąć.  Jest to na pewno punkt wyjścia do tego, żeby potem pojawiła się z kolei nadzieja lub inne "budujące" uczucie.  Choć czasem melancholia  jest już osiągnięciem.  Ważne dla mnie jest próba przyjęcia uczuć jako własnych i próba odejścia od obarczania innych odpowiedzialnością za swoje uczucia, choć automatycznie może się to dziać i to też trzeba zaakceptować i przeczekać, gdy pojawi się konflikt.  Poddanie do "szarej" rzeczywistości Ta mantra poniżej kojarzy mi się podobnie, bo słyszę w niej pewien spokój w podróży, która nie ma końca, ale są odpoczynki w nocy.
Read more »

Niezrealizowanie planu

-
 Piękny poranek. Prawie 9 godzin snu. Cieplutko pod kołderką, poza nią niekoniecznie. W kominku nie wszystkie drwa się wypaliły, więc na szybko coś dorzucam i próbuję zapalić. Nie bardzo da się szybko.  Woda z błonnikiem i bakteriami. Ma być komfortowo - Nic nie powinnam - powtarzam sobie, otwierając drzwi na zewnątrz i wdychając rześkie ranne powietrze. Cudni ptaki śpiewają, szum drzew. Nie słychać nic więcej:) Wejść do wanny. Brr Cieplutka woda. A teraz zimna. Wbrew pozorom to zimny prysznic daje szanse na rozgrzanie:) Tak, troszkę się zmuszam do tego. Pyszna kawa Muzyka? Tak, inspiracje z filmów Godzinę później jestem już gotowa. Jedzenie, posprzątane. Idealnie gotowa.  Nie muszę dzisiaj biec. Łał! *    *    * Wolno podjeżdżający autobus kojarzy mi się ze sceną z  Północ w Paryżu , gdy o północy w uroczym zakątku Paryża przyjeżdżała taksówką z lat 20. i zabierała Gila do tamtych lat.  Ten autobus zabiera mnie właśnie z przecudnej wioski do...
Read more »